برچسب ها : انتشارات آماره , آثار ما

نام اثر : سه شب بی‌خوابیِ دیگر

  • نویسنده : کاریل چرچیل
  • مترجم : ناهید احمدیان
  • سال انتشار : 1401
  • نوبت چاپ : اول
  • تعداد صفحات : 88
  • شابک : 978-622-7326-66-6
  • قطع : پالتویی
  • جلد : شومیز (نرم)
42,500 تومان 50,000 15 % (ارسال رایگان در سفارش بیشتر از 350.000 تومان)

خلاصه ای درباره اثر

سه شب بی‌خوابیِ دیگر کاریل چرچیل ترجمۀ ناهید احمدیان استاد دانشگاه مریلند امریکا نمایش‌نامه‌های چرچیل بازتابی از تلفیق موج دوم فمینیسم اروپا و رویکردهای نومارکسیستی بریتانیا هستند. او به همراه ادوارد باند[1]، دیوید هر[2]، هرولد پینتر[3]، دیوید ادگار[4] و هوارد برنتن[5]، بنیان‌گذاران موجی نو در نمایشنامه‌نویسی مدرن‌اند که به پیروی از نظریه‌های برتولت برشت[6] با دستمایه قرار دادن وقایع تاریخی، رویکردی مستقیم و انتقادی به موضوعات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دارند. نمایشنامه‌های چرچیل آینه‌ی تمام نمایی از تحولات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی انگلستان نیمه دوم قرن بیستم‌اند و به ویژه از جایگاه زنان و تأثیرپذیری آن‌ها می‌گویند. او از ظرفیت‌هایش در نمایشنامه‌نویسی به عنوان اَبزاری برای گفتمانی سیاسی که مبتنی بر نگرشی انتقادی و آسیب‌شناسانه است سود می‌جوید. فضای سه شب بی‌خوابی دیگر بر خلاف بسیاری از آثار چرچیل که وامدار وقایع تاریخی سیاسی‌اند، صورتی اگزیستانسیالیستی دارد و فارغ از پرداختن به علت‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی‌ای که منجر به روابطی از این دست شده‌اند، به بازنمود هویت مسخ‌شده این روابط می‌پردازد. این نمایشنامه  به دلیل آنکه به شیوایی بازگوکننده‌ی مهارت‌های زبانی و شگردهای نمایشی چرچیل هستند برای ترجمه انتخاب شد. پیش از این سالار زنان از همین نویسنده، توسط دکتر بهزاد قادری ترجمه و به چاپ رسیده است. در این نمایشنامه، چرچیل به وضوح به مسائل زنان، هویت تاریخی و امور سیاسی روزگار خودش می‌پردازد. به نظر می‌رسد نمایشنامه حاضر از آن جهت که درگیری مستقیم با مسائلی که در سالار زنان مطرح شده ندارد و در عین حال از بار تحلیلی همه‌فهم و آسان‌تری برخوردار است، در کنار زبان و شگرد نگارشی منحصربفرد چرچیل اثر مناسبی برای آشنایی با زبان و نگاه چرچیل به زیبایی‌شناسی فرم نمایش است. [1]. Edward Bond [2]. David Hare [3]. Harold Pinter [4]. David Edgar [5]. Howard Brenton [6]. Bertolt Brecht

برای ثبت سفارش باید در سایت ثبت نام و وارد حساب کاربری خود شوید

ورود به حساب کاربری
سه شب بی‌خوابیِ دیگر

سه شب بی‌خوابیِ دیگر کاریل چرچیل ترجمۀ ناهید احمدیان استاد دانشگاه مریلند امریکا نمایش‌نامه‌های چرچیل بازتابی از تلفیق موج دوم فمینیسم اروپا و رویکردهای نومارکسیستی بریتانیا هستند. او به همراه ادوارد باند[1]، دیوید هر[2]، هرولد پینتر[3]، دیوید ادگار[4] و هوارد برنتن[5]، بنیان‌گذاران موجی نو در نمایشنامه‌نویسی مدرن‌اند که به پیروی از نظریه‌های برتولت برشت[6] با دستمایه قرار دادن وقایع تاریخی، رویکردی مستقیم و انتقادی به موضوعات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دارند. نمایشنامه‌های چرچیل آینه‌ی تمام نمایی از تحولات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی انگلستان نیمه دوم قرن بیستم‌اند و به ویژه از جایگاه زنان و تأثیرپذیری آن‌ها می‌گویند. او از ظرفیت‌هایش در نمایشنامه‌نویسی به عنوان اَبزاری برای گفتمانی سیاسی که مبتنی بر نگرشی انتقادی و آسیب‌شناسانه است سود می‌جوید. فضای سه شب بی‌خوابی دیگر بر خلاف بسیاری از آثار چرچیل که وامدار وقایع تاریخی سیاسی‌اند، صورتی اگزیستانسیالیستی دارد و فارغ از پرداختن به علت‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی‌ای که منجر به روابطی از این دست شده‌اند، به بازنمود هویت مسخ‌شده این روابط می‌پردازد. این نمایشنامه  به دلیل آنکه به شیوایی بازگوکننده‌ی مهارت‌های زبانی و شگردهای نمایشی چرچیل هستند برای ترجمه انتخاب شد. پیش از این سالار زنان از همین نویسنده، توسط دکتر بهزاد قادری ترجمه و به چاپ رسیده است. در این نمایشنامه، چرچیل به وضوح به مسائل زنان، هویت تاریخی و امور سیاسی روزگار خودش می‌پردازد. به نظر می‌رسد نمایشنامه حاضر از آن جهت که درگیری مستقیم با مسائلی که در سالار زنان مطرح شده ندارد و در عین حال از بار تحلیلی همه‌فهم و آسان‌تری برخوردار است، در کنار زبان و شگرد نگارشی منحصربفرد چرچیل اثر مناسبی برای آشنایی با زبان و نگاه چرچیل به زیبایی‌شناسی فرم نمایش است. [1]. Edward Bond [2]. David Hare [3]. Harold Pinter [4]. David Edgar [5]. Howard Brenton [6]. Bertolt Brecht)

نمایش‌نامه‌های چرچیل بازتابی از تلفیق موج دوم فمینیسم اروپا و رویکردهای نومارکسیستی بریتانیا هستند. او به همراه ادوارد باند[1]، دیوید هر[2]، هرولد پینتر[3]، دیوید ادگار[4] و هوارد برنتن[5]، بنیان‌گذاران موجی نو در نمایشنامه‌نویسی مدرن‌اند که به پیروی از نظریه‌های برتولت برشت[6] با دستمایه قرار دادن وقایع تاریخی، رویکردی مستقیم و انتقادی به موضوعات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دارند. نمایشنامه‌های چرچیل آینه‌ی تمام نمایی از تحولات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی انگلستان نیمه دوم قرن بیستم‌اند و به ویژه از جایگاه زنان و تأثیرپذیری آن‌ها می‌گویند. او از ظرفیت‌هایش در نمایشنامه‌نویسی به عنوان اَبزاری برای گفتمانی سیاسی که مبتنی بر نگرشی انتقادی و آسیب‌شناسانه است سود می‌جوید.

فضای سه شب بی‌خوابی دیگر بر خلاف بسیاری از آثار چرچیل که وامدار وقایع تاریخی سیاسی‌اند، صورتی اگزیستانسیالیستی دارد و فارغ از پرداختن به علت‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی‌ای که منجر به روابطی از این دست شده‌اند، به بازنمود هویت مسخ‌شده این روابط می‌پردازد. این نمایشنامه  به دلیل آنکه به شیوایی بازگوکننده‌ی مهارت‌های زبانی و شگردهای نمایشی چرچیل هستند برای ترجمه انتخاب شد. پیش از این سالار زنان از همین نویسنده، توسط دکتر بهزاد قادری ترجمه و به چاپ رسیده است. در این نمایشنامه، چرچیل به وضوح به مسائل زنان، هویت تاریخی و امور سیاسی روزگار خودش می‌پردازد. به نظر می‌رسد نمایشنامه حاضر از آن جهت که درگیری مستقیم با مسائلی که در سالار زنان مطرح شده ندارد و در عین حال از بار تحلیلی همه‌فهم و آسان‌تری برخوردار است، در کنار زبان و شگرد نگارشی منحصربفرد چرچیل اثر مناسبی برای آشنایی با زبان و نگاه چرچیل به زیبایی‌شناسی فرم نمایش است.

 

[1]. Edward Bond

[2]. David Hare

[3]. Harold Pinter

[4]. David Edgar

[5]. Howard Brenton

[6]. Bertolt Brecht

نمایش‌نامه‌های چرچیل بازتابی از تلفیق موج دوم فمینیسم اروپا و رویکردهای نومارکسیستی بریتانیا هستند. او به همراه ادوارد باند[1]، دیوید هر[2]، هرولد پینتر[3]، دیوید ادگار[4] و هوارد برنتن[5]، بنیان‌گذاران موجی نو در نمایشنامه‌نویسی مدرن‌اند که به پیروی از نظریه‌های برتولت برشت[6] با دستمایه قرار دادن وقایع تاریخی، رویکردی مستقیم و انتقادی به موضوعات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دارند. نمایشنامه‌های چرچیل آینه‌ی تمام نمایی از تحولات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی انگلستان نیمه دوم قرن بیستم‌اند و به ویژه از جایگاه زنان و تأثیرپذیری آن‌ها می‌گویند. او از ظرفیت‌هایش در نمایشنامه‌نویسی به عنوان اَبزاری برای گفتمانی سیاسی که مبتنی بر نگرشی انتقادی و آسیب‌شناسانه است سود می‌جوید.

فضای سه شب بی‌خوابی دیگر بر خلاف بسیاری از آثار چرچیل که وامدار وقایع تاریخی سیاسی‌اند، صورتی اگزیستانسیالیستی دارد و فارغ از پرداختن به علت‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی‌ای که منجر به روابطی از این دست شده‌اند، به بازنمود هویت مسخ‌شده این روابط می‌پردازد. این نمایشنامه  به دلیل آنکه به شیوایی بازگوکننده‌ی مهارت‌های زبانی و شگردهای نمایشی چرچیل هستند برای ترجمه انتخاب شد. پیش از این سالار زنان از همین نویسنده، توسط دکتر بهزاد قادری ترجمه و به چاپ رسیده است. در این نمایشنامه، چرچیل به وضوح به مسائل زنان، هویت تاریخی و امور سیاسی روزگار خودش می‌پردازد. به نظر می‌رسد نمایشنامه حاضر از آن جهت که درگیری مستقیم با مسائلی که در سالار زنان مطرح شده ندارد و در عین حال از بار تحلیلی همه‌فهم و آسان‌تری برخوردار است، در کنار زبان و شگرد نگارشی منحصربفرد چرچیل اثر مناسبی برای آشنایی با زبان و نگاه چرچیل به زیبایی‌شناسی فرم نمایش است.

 

[1]. Edward Bond

[2]. David Hare

[3]. Harold Pinter

[4]. David Edgar

[5]. Howard Brenton

[6]. Bertolt Brecht