برچسب ها : انتشارات آماره , آثار ما

نام اثر : باد زرد (وینسنت ونگوگ)

  • نویسنده : علی‌رضا کوشک جلالی
  • مترجم : -
  • سال انتشار : 1400
  • نوبت چاپ : اول
  • تعداد صفحات : 190
  • شابک : 978-600-744675-1‬‬‬‬‬‬
  • قطع : پالتویی
  • جلد : شومیز (نرم)
54,000 تومان (ارسال رایگان در سفارش بیشتر از 350.000 تومان)

خلاصه ای درباره اثر

باد زرد مملو از استعاره است. اما آبشخور اصلی نمایش، استعارهای است از دنیا

برای ثبت سفارش باید در سایت ثبت نام و وارد حساب کاربری خود شوید

ورود به حساب کاربری
باد زرد (وینسنت ونگوگ)

باد زرد مملو از استعاره است. اما آبشخور اصلی نمایش، استعارهای است از دنیا)

در این دوران که غم چابکسرانه می‌تازد، «باد زرد» تقدیم می‌شود به شادی!

چکامه شادی (به آلمانی (Ode an die Freude نام قطعه‌شعری موسیقایی است از فریدریش شیلر، شاعر آلمانی. شهرت آن بیشتر بدین خاطر است که موومان پایانیِ سمفونی شماره نه لودویگ فان بتهوون از آن الهام گرفته شده است. در سال ۱۹۷۵ شورای اروپا و در سال ۱۹۸۵ اتحادیه اروپا این قطعه را به عنوان سرود رسمی خود برگزیدند.

فریدریش انگلس معتقد بود، روزی که بشر سمفونی نهم را آیین رفتاریِ خود قرار دهد، آن روز بتهوون جایگاه حقیقی خود را یافته است.

ترجمه بخش‌هایی از این شعر:

 

آه یاران، نه این نواهای محزون

خوش‌تر نوایی سر دهیم

نوایی شادی‌بخش

شادی!

شادی!

شادی، شعله‌ی شکوه خدایان

شادی، دختر الیزیوم (بهشتِ اساطیری)

سرمست پای می‌نهیم به بارگاه آسمانی‌ات

و به سِحرِ تو

هر آنچه که به رسم روزگار از هم گسیخته

یگانه می‌شود

و آنجا که تو بال‌های لطیف‌ات را بگسترانی

انسان‌ها با هم برادر می‌شوند

ما سراپا عشق به حریم ِ مقدس ِو آسمانی‌ات پای می‌نهیم

تا بار دیگر افسون تو پیوند ‌دهد

آنچه قهر و غضب به باد داد،‌

گدایان برادر شاهزادگان می‌شوند

هر کجا که عطوفت تو بال و پر بگشاید.

میلیون‌ها انسان به‌ آغوش هم می‌روند!

این بوسه‌ای است نثار تمام جهان

برادران، پدر مهربانی بر فراز خیمه‌ی آسمان

خانه کرده ا‌ست

هرکس که کیمیای سعادت نصیبش شد

تا دوست انسانی باشد

و هر کس دلش در گروی بانوی جذاب و دل‌بندی باشد

به شادمانی می‌رسد!

و آنجا که تو بال‌های لطیف‌ات را بگسترانی

انسان‌ها با هم برادر می‌شوند

 

باد زرد مملو از استعاره است. اما آبشخور اصلی نمایش، استعارهای است از دنیا: زنی سیاهپوش که وینسنت قصد کشیدنش را دارد. اما تنها با درک دنیا، وینسنت توانایی کشیدنش را مییابد.

مودلیانی، نقاش ایتالیایی، زنان تابلوهایش، بدون چشم بودند: "وقتی روحات را شناختم چشمانات را نقاشی میکنم." وینسنت در طول نمایش در پی شناخت روح این زن ... روح این مدل است. مدلی که باید به درستی لمس و حسش کرد؛ و این راه پر مخاطرهای است. با کنار گذاشتن هر تکه لباس، گوشهای از چهره زیبا و خشن دنیا، چهره نشان میدهد تا زخمها یکی پس از دیگری بر پیکر هنرمند وارد شود: شکست عشقی، بیپولی، ناامیدی از روحانیون کلیسا، مبارزه نابرابر با دیگر نقاشان، گم کردن خود و خدا، تنهایی، عدم موفقیت در فروش تابلوهایش... . دنیا آینهای است که در آن به وضوح تمام شکستهایش را میبیند. آرتو به درستی می‌گوید: "ما پیوسته از ترس نعره کشیدیم، ترس از: گرسنگی، احتیاج، تنفر، خیانت چندشآور. این شرایط ما را مسموم کرد، جادو کرد تا تنها راه، خودکشی باشد، ما همه به دست جامعه خودکشی کردیم."

 

 

ترانه وینست از Don Mc LEAN (Vincent)

Starry, starry night
Paint your palette blue and grey
Look out on a summer's day
With eyes that know the darkness in my soul
Shadows on the hills
Sketch the trees and the daffodils
Catch the breeze and the winter chills
In colors on the snowy linen land

Now I understand
What you tried to say to me
And how you suffered for your sanity
And how you tried to set them free
They would not listen, they did not know how
Perhaps they'll listen now

Starry, starry night
Flaming flowers that brightly blaze
Swirling clouds in violet haze
Reflect in Vincent's eyes of china blue
Colors changing hue
Morning fields of amber grain
Weathered faces lined in pain
Are soothed beneath the artist's loving hand

Now I understand
What you tried to say to me
And how you suffered for your…

در این دوران که غم چابکسرانه می‌تازد، «باد زرد» تقدیم می‌شود به شادی!

چکامه شادی (به آلمانی (Ode an die Freude نام قطعه‌شعری موسیقایی است از فریدریش شیلر، شاعر آلمانی. شهرت آن بیشتر بدین خاطر است که موومان پایانیِ سمفونی شماره نه لودویگ فان بتهوون از آن الهام گرفته شده است. در سال ۱۹۷۵ شورای اروپا و در سال ۱۹۸۵ اتحادیه اروپا این قطعه را به عنوان سرود رسمی خود برگزیدند.

فریدریش انگلس معتقد بود، روزی که بشر سمفونی نهم را آیین رفتاریِ خود قرار دهد، آن روز بتهوون جایگاه حقیقی خود را یافته است.

ترجمه بخش‌هایی از این شعر:

 

آه یاران، نه این نواهای محزون

خوش‌تر نوایی سر دهیم

نوایی شادی‌بخش

شادی!

شادی!

شادی، شعله‌ی شکوه خدایان

شادی، دختر الیزیوم (بهشتِ اساطیری)

سرمست پای می‌نهیم به بارگاه آسمانی‌ات

و به سِحرِ تو

هر آنچه که به رسم روزگار از هم گسیخته

یگانه می‌شود

و آنجا که تو بال‌های لطیف‌ات را بگسترانی

انسان‌ها با هم برادر می‌شوند

ما سراپا عشق به حریم ِ مقدس ِو آسمانی‌ات پای می‌نهیم

تا بار دیگر افسون تو پیوند ‌دهد

آنچه قهر و غضب به باد داد،‌

گدایان برادر شاهزادگان می‌شوند

هر کجا که عطوفت تو بال و پر بگشاید.

میلیون‌ها انسان به‌ آغوش هم می‌روند!

این بوسه‌ای است نثار تمام جهان

برادران، پدر مهربانی بر فراز خیمه‌ی آسمان

خانه کرده ا‌ست

هرکس که کیمیای سعادت نصیبش شد

تا دوست انسانی باشد

و هر کس دلش در گروی بانوی جذاب و دل‌بندی باشد

به شادمانی می‌رسد!

و آنجا که تو بال‌های لطیف‌ات را بگسترانی

انسان‌ها با هم برادر می‌شوند

 

باد زرد مملو از استعاره است. اما آبشخور اصلی نمایش، استعارهای است از دنیا: زنی سیاهپوش که وینسنت قصد کشیدنش را دارد. اما تنها با درک دنیا، وینسنت توانایی کشیدنش را مییابد.

مودلیانی، نقاش ایتالیایی، زنان تابلوهایش، بدون چشم بودند: "وقتی روحات را شناختم چشمانات را نقاشی میکنم." وینسنت در طول نمایش در پی شناخت روح این زن ... روح این مدل است. مدلی که باید به درستی لمس و حسش کرد؛ و این راه پر مخاطرهای است. با کنار گذاشتن هر تکه لباس، گوشهای از چهره زیبا و خشن دنیا، چهره نشان میدهد تا زخمها یکی پس از دیگری بر پیکر هنرمند وارد شود: شکست عشقی، بیپولی، ناامیدی از روحانیون کلیسا، مبارزه نابرابر با دیگر نقاشان، گم کردن خود و خدا، تنهایی، عدم موفقیت در فروش تابلوهایش... . دنیا آینهای است که در آن به وضوح تمام شکستهایش را میبیند. آرتو به درستی می‌گوید: "ما پیوسته از ترس نعره کشیدیم، ترس از: گرسنگی، احتیاج، تنفر، خیانت چندشآور. این شرایط ما را مسموم کرد، جادو کرد تا تنها راه، خودکشی باشد، ما همه به دست جامعه خودکشی کردیم."

 

 

ترانه وینست از Don Mc LEAN (Vincent)

Starry, starry night
Paint your palette blue and grey
Look out on a summer's day
With eyes that know the darkness in my soul
Shadows on the hills
Sketch the trees and the daffodils
Catch the breeze and the winter chills
In colors on the snowy linen land

Now I understand
What you tried to say to me
And how you suffered for your sanity
And how you tried to set them free
They would not listen, they did not know how
Perhaps they'll listen now

Starry, starry night
Flaming flowers that brightly blaze
Swirling clouds in violet haze
Reflect in Vincent's eyes of china blue
Colors changing hue
Morning fields of amber grain
Weathered faces lined in pain
Are soothed beneath the artist's loving hand

Now I understand
What you tried to say to me
And how you suffered for your…